Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

μηδέν στα γκάζια....



Αδράνεια… πλήρης, γειωτική, κολασμένη, απόλυτη αδράνεια, αδράνεια του τίποτα και του καθόλου, αδράνεια του ‘‘αρκούμαι στο ‘υπό του μηδενός ‘ και δε γουστάρω τίποτα και κανέναν να με ταρακουνήσει από ‘κει’’. Ζω στο δικό μου λήθαργο, όπου τα πάντα κινούνται αιώνια τριγύρω από το «ΔΕΝ», άρα δεν κινούνται. Και όταν φθάνεις να ξύνεις τον πάτο του ξερού πηγαδιού μέχρι να ματώσουν τα νύχια σου, με την ελπίδα να βρεις νερό ,έστω και λασπωμένο, όταν ξεφουσκώνουν σαν τα ξεχασμένα μπαλόνια του χθεσινού πάρτι όσα παραμύθια είχες χτίσει νομίζοντας πως είναι οι υπέρτατες αλήθειες, όταν απ’ τη μέση του κύκλου ξαφνικά βρίσκεσαι στον πάγκο των αναπληρωματικών, όταν χάνεις τη δύναμη να φοράς την καθημερινή μάσκα ευτυχίας και αδιαφορείς για όλα αυτά τα διακριτικά αδιάκριτα «γιατί;» και τα «πώς;», όταν το αύριο που κάποτε διεκδικούσες με όλη σου τη στεντόρεια φωνή πλέον δε σε νοιάζει καν τι χρώμα θα έχει, απλώς παίρνεις τη μεγάλη απόφαση, ή να κινήσεις το πούλι σου στο τετράγωνο της αφετηρίας ή να επισπεύσεις τη λήξη. Και τα δύο πονάνε, το πρώτο πολύ, το δεύτερο περισσότερο. Αλλά δεν έχει χώρο για πολλές σκέψεις όταν τίποτα δε σφίγγεις πια στο χέρι σου παρά μόνο χαρακιές και όταν όλες οι εναπομείνασες ελπίδες βρήκαν την έξοδο στις τρύπιες τσέπες ,που από πείσμα δε θέλησες ποτέ να ράψεις… Και τι μπορείς να κάνεις τότε; προσευχές, σταυρούς, δεήσεις, φανουρόπιτες ή να στέκεσαι σιωπώντας και παρακολουθώντας προσηλωμένος το επόμενο επεισόδιο( εάν ‘παιχτεί’ ποτέ).Και τι μπορείς να κάνεις δηλαδή;Ένα τίποτα με μανδύα σημασίας…

2 σχόλια:

  1. Προσπαθώ,μα δε σε πιάνω...νιώθω ώρες ώρες ότι όπου κ αν είμαστε, ό,τι κι αν κάνουμε, εκείνο το πολυπόθητο "κάτι" στέκει μακριά και εμείς απομακρυνόμαστε ολοένα. Φορές φορές νιώθω ότι νιώθουμε το ίδιο, και τότε είναι που χρεώνω στις σκέψεις σου την ορμή των λίγων χρόνων σου....άλλες πάλι, αναρωτιέμαι, γιατί τόσος πόλεμος σκέψεων, όταν για τους περισσότερους τα πράγματα είναι απλά?

    Αλυσίδες και κόντρα λάθη, και κόντρα πείσματα...κόντρα σε εκείνο που θέλουμε και δεν μπορούμε...το τί μπορούμε το ορίζουμε (?)...το τί θέλουμε(?).. μπορείς και μπορώ, και μπορούμε και μπορούνε...όλοι με όλους, εμείς με εμάς? εκεί είναι το αγγούρι...γιατί οι άλλοι μας συναντάνε για λίγο...εμείς μένουμε διαρκώς με την πάρτη μας, με τις σκέψεις μας που μας πάνε πιο κάτω θεωρητικά, μα στην πράξη κολλάνε...

    Δεν έχω γιατροσόφια και συνταγές να προτείνω...ακολουθώ τακτικές που λένε πως πιάνουν...κάνω μικρές, θετικές σκέψεις αλλά χαζεύω και από το παράθυρο τις ζωές των άλλων να τρέχουν...και αναρωτιέμαι γιατί μένω εκτός...γιατί με έβγαλα..και πώς ξαναμπαίνω? το στομάχι μου τρύπησε και δεν αντέχει άλλο πόνο...

    Κάθε φορά θα βλέπεις πιο ψηλά και πιο μακρινά να γίνονται όλα...μακάρι να είχα κάτι σίγουρο να σου προτείνω...ίσως μόνο αυτό, αυτό που θέλω να κάνω και εγώ και φοβάμαι: ζήσε χωρίς δεύτερες κ τρίτες κ τέταρτες σκέψεις....βγες έξω και παίξε...και άμα χάσεις? ναι, αλλά άμα κερδίσεις?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. 'κάνω μικρές, θετικές σκέψεις αλλά χαζεύω και από το παράθυρο τις ζωές των άλλων να τρέχουν...και αναρωτιέμαι γιατί μένω εκτός...γιατί με έβγαλα..και πώς ξαναμπαίνω? το στομάχι μου τρύπησε και δεν αντέχει άλλο πόνο...'

    μονο αυτο θα σχολιασω γιατι σε ολα τα υπόλοιπα συμφωνώ απολυτως,οχι πως ως προς αυτο δε συμφωνω δηλαδη...

    να βγαινεις απ'εξω απο αυτο που παντα ηθελες να φτιαξεις ειναι το χειροτερο,ειναι λες και ονειρευεσαι μια ζωη να χτισεις ενα ομορφο σπιτι αλλα ,ενω εχεις τα χρηματα, δεν εχεις τη διαθεση παρ'οτι ειναι για σενα πολυ σημαντικο...και το ζητημα ειναι πως εδω δεν προκειται για μπετα αλλα για την ιδια τη ζωη..για ποιους λογους κανουμε καποια διαλειμματα απο αυτη και κυριως γιατι δεν επιστρεφουμε ξανα πισω ειναι ερωτηματα που εχουν το κοκκινο χρωμο του 'γιατι' και ταυτοχρονως το λευκο της απογνωσης...μπορει αυτος ο πονος που τρυπαει το στομαχι να προηλθε απο το ιδιο μας το χερι,μπορει να βοηθησε και καποιος αλλος,μπορει και ολα μαζι...το γιατροσοφι του καθενας ,ομως, το εχει απο μονος του...μια καθηγητρια μου ελεγε πως ευτυχια ειναι να κανεις μια βολτα,να απολαμβανεις μια σοκολατα,να πηγαινεις cinema και να χασκογελας,να βλεπεις,να ακους,να ανασαινεις..τα στοιχειωδη,οσα δηλαδη απαιτουνται και για να επιβιωσεις...μηπως τελικα ολα ειναι τοσο απλα και εμεις φοραμε γυαλία 3D που τα κανουν τρισδιαστατα;ισως...

    ΑπάντησηΔιαγραφή