Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Η αλήθεια μου


Θα μπορούσα να γράψω τα πιο όμορφα λόγια για σένα.
Θα μπορούσα να τραγουδάω από το πρωί έως το βράδυ τα κατορθώματά σου.
Θα μπορούσα να γράψω ποιήματα, σελίδες ολόκληρες, μυθιστορήματα και νουβέλες για τα δυο σου χέρια μόνο.
Σε έμαθα πια.
Μετά από 20 χρόνια ταυτόσημης ζωής και 9 μήνες «συγκατοίκησης», σε έμαθα.
Πότε γελάς, πότε κλαις, πότε ελπίζεις, πότε φοβάσαι.
Σε έμαθα πια.
Ακόμη και τον αναστεναγμό σου έμαθα να υπομένω.
Έμαθα και να τον μιμούμαι. Ολόιδια τον κάνω. Αλήθεια.
Έμαθα. Με έμαθες. Με μαθαίνεις.
Κάθε μέρα.
Ακόμη και η σιωπή σου κουβαλάει εμπειρία.
Και τα χέρια σου.
Ναι, τα χέρια σου!
Πόση ζεστασιά, πόση ελπίδα, πόση ανοχή μπορούν να κρύβουν δύο χέρια ;
Όλα τα «μπορώ» του κόσμου, κρύβονται στα χέρια σου.
Γιατί, όταν με κλείνεις σ’ αυτά, εγώ, τότε μόνο, μπορώ τα πάντα.
Τα κρατώ και χτυπώ δυνατά τα μάγια και λύνονται.
Ηρωίδα μου.
Κι όχι υποκοριστικά για εσένα.
Εσένα δε σου πρέπει τίποτε μικρότερο από το τεράστιο.
Όχι υποκοριστικά σε σένα.
Εσύ στέκεσαι ψηλότερα από κάθε αξία και της δίνεις νόημα.
Εσύ είσαι η αξία και μου δείχνεις το νόημα.
Η Ηρωίδα μου.
Με καρφιά καρφωμένα στα χέρια και μαχαίρια να γδέρνουν την πλάτη, δε φοβήθηκες να φτάσεις μέχρι εκεί που πάει η καρδιά.
Η Ηρωίδα μου.
Με παντόφλες σχισμένες και ελπίδες- απάτες, ξεμπρόστιασες όλες τις ντροπές του κόσμου.
Δύο «μ» και δύο «α»...
Βαλ’ τα στη σειρά και η πιο όμορφη λέξη του κόσμου θα γεννηθεί.
Δύο «μ» και δύο «α»...
Τα έβαλες στη σειρά και γέννησες, όσα χωράει ο κόσμος!

1 σχόλιο: