Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009

νυχτερινές 'περιπλανήσεις'...


…μα πώς να σε ξεχάσω; βρες έναν τρόπο, ένα λόγο, ένα άλλοθι για να μην είσαι εσύ ο φταίχτης…. να μην είσαι εσύ ο κλέφτης…
όλοι σε νομίζουν απλώς άλλο ένα πείσμα μου, μια σκέψη της στιγμής…
κανείς, ποτέ, στον κόσμο ολόκληρο δε θα μπορέσει να καταλάβει, πως ξυπνώ το πρωί για να σε ονειρεύομαι το βράδυ, πως μόνο μια εικόνα σου μπορεί να με κάνει να κλαίω και να γελάω στην ίδια φωτογραφία….
πάντα με το καλοσιδερομένο σου πουκάμισο ,που έχει πάντα ένα μικρό τσαλάκωμα στο δεξί μανίκι, λες και αυτό το σημείο δε θέλει να μπει στην καθώς πρέπει σειρά σου, λες και είναι το μόνο σημείο που δε θέλει να μπει στην καθώς πρέπει σειρά σου! κ εγώ που μισώ τα πουκάμισα, το δικό σου το λατρεύω, ή μπορεί και να το ζηλεύω λίγο, είναι που σ’ ακουμπάει χωρίς ενδοιασμούς.
Αλλά τι τα θες ;
ένα ύφασμα είναι μόνο, ένα μετάξι ίσως και λίγο συνθετικό, άψυχο, άχρωμο, αδιάφορο. Και αυτό το χαρακτηριστικό σου περπάτημα, οι φίλες μου γελούν με αυτό, λένε πως είναι «περίεργο»…
και; εμένα μ’ αρέσουν τα «περίεργα»..
Μα και αυτό που βιώνω δεν είναι «περίεργο»; να σ’ αγαπώ πιο πολύ απ’ ότι αγάπησα το πρώτο μου βιβλίο, πιο πολύ από την πρώτη μου δασκάλα, πιο πολύ από το παιδικό μου κρεβάτι, πιο πολύ από τη μυρωδιά της ρόμπας της μαμάς μου και το λουλουδάτο άρωμά της… ;
αν μπορούσα να το φωνάξω τόσο δυνατά όσο αρκεί για να μπει μες στην ψυχή σαν αεράκι ανοιξιάτικο, αυτό το αεράκι που σε γλιτώνει από την ανεπιθύμητη ζέστη αλλά ταυτοχρόνως σε ψύχει λιγάκι… αν ήξερες… αν μπορούσες πίσω από τη σοβαροφάνεια του γραφικού μου χαρακτήρα να διαβάσεις τις στάλες μου, ακόμη κ αν δεν τις έπινες ποτέ, εγώ θα ήμουν ευτυχισμένη.
Ακόμη κι έτσι, τυλιγμένη μέσα στη γαλάζια μοναξιά μου, περιτριγυρισμένη από την ευωδία της αγάπης και της προσμονής, κλεισμένη στο όνειρο πριν αυτό γίνει εφιάλτης, παραδομένη σε μια τρέλα, την πιο μεγάλη της ζωής μου, ξεχασμένη σαν κιτρινισμένο χαρτί και γαριασμένες δαντέλες σε ξεφτισμένα συρτάρια γεμάτα ναφθαλίνη και παιδικά λευκώματα, μονάχη στο πιο πολύβουο μέρος του κόσμου, στην καρδιά της πίστης και του μεγάλου καθρέφτη, μισοπνιγμένη στα δάκρυα που ποτάμια χύνω για τον έρωτα μου το μεγάλο, νεκρή μέσα στο άνθισμα της ζωής μου, τα βλέφαρα πάντα θα ανοίγω όταν θα σηκώνεις το βλέμμα σου, ακόμη κι αν δε θυμάσαι το χρώμα των ματιών μου...

5 σχόλια:

  1. mono mia frash sou 9a parw pou me kalyptei gia ola osa grafeis.. gia ola osa einai grammena edw alla kai sta xartia pou menoun akoma kleidwmena sto syrtari sou-oso ante3oun ki afta giati, mh nomizeis, 9a' r9ei h wra pou 9a pnigeis kapou mesa stis grammes tous kai monh lytrwsh sou 9a einai h dhmosiefsh tous.. m afth thn kryfotath epi9ymia kapote na diavastoun apo ta matia pou prepei.......


    ".....αν ήξερες........."




    ola kai tipota kleismena s' afth thn ypo8esh..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλώστην! Το καλωσόρισμα δεν αφορά μόνο στην ευρεία σημασία που όλοι γνωρίζουμε αλλά στην πιο ουσιαστική... Να ξέρεις πως είμαι εδώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "νεκρή μέσα στο άνθισμα της ζωής μου, τα μάτια πάντα θα ανοίγω όταν θα σηκώνεις το βλέμμα σου, ακόμη κι αν δε θυμάσαι το χρώμα των ματιών μου..."

    Βασανισμένοι έρωτες, βασανισμένες ψυχές ερώτων σαιξπηρικών και εποχών αλλιώτικων, πεπαλαιωμένων...τι είναι ο έρωτας κοπελιά? γιατί αν δεν είναι τίποτα άλλο παρά πόνος, τότε είναι οφθαλμαπάτη...ανάγκη άλλη ικανοποιεί...και ένας τέτοιος σκοπός, δεν αγιάζει τα μέσα....

    Αν μπερδευτούν οι "ζωντανοί" με τους "πεθαμένους", τότε υπάρχει θέμα..βαθύτερο...θα μπει και η εκκλησία και θα τρέχουμε...

    έχε το νου σου...στη γωνιά μπορεί να στέκει κάτι που δεν βλέπεις...έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ - πρωί, γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γιατι ειναι γαλαζια η μοναξια σου?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. γιατι εαν ηταν και η μοναξια μου μαυρη..αντε να βρω που ειναι η πορτα οταν και εαν αποφασισω να βγω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή