Συν άπειρο.

Πόσο συναίσθημα χωράει σε ένα ανθρώπινο σώμα; Κι αν αυτό είναι πολύ, σε τι μετριέται;
Σε σταγόνες; Σε λυγμούς; Σε αναπάντητα ρητορικά; Σε τρύπια κόσκινα;
Ή, μάλλον, όχι. Πάλι βλακείες λέω. Δε μετριέται.
Μα, φυσικά και δε μετριέται.
Στον έρωτα ξεχνάς να μετράς, μαθαίνεις να υπολογίζεις μονάχα.
Να υπολογίζεις τις ημέρες μέχρι να τον δεις, να υπολογίζεις τις άλλες, τις μαρτυρικές, που πέρασαν χωρίς νέα του, να υπολογίζεις τα αποτυπώματά του πάνω στα μάγουλά σου. Μάγουλα, που κάθε φορά πάνω στα χείλη του ξαναγεννιούνται, για να μην κουβαλούν κανένα προπατορικό αμάρτημα. Για να εξαγνίζονται από το φιλί και να μπορούν να λερωθούν μετά από τα δάκρυα.
Μόνο να υπολογίζεις. Ποτέ ξανά το νου σου στο μέτρημα.
Τους αριθμούς άφησέ τους για το μπακάλη.
Προσωπικά, από πείσμα ποτέ δεν τους κατάλαβα. Κι όχι γι’ άλλο λόγο, παρά μόνο γιατί δουλειά τους είναι να σπάνε τον κόσμο και μαζί ό, τι ζει μέσα σε αυτόν. Να σου υπόσχονται, να σε παραμυθιάζουν και μετά να πολλαπλασιάζουν τα πάντα με το μηδέν και να σε αποτελειώνουν.
Ακόμη και το συν άπειρο, το λογαριάζω μόνον ως λέξεις ποιητικές.
Βλέπεις, οι λέξεις ξέρουν. Ξέρουν να μιλούν, ξέρουν να σωπαίνουν, ξέρουν να κρύβουν, ξέρουν να θυμούνται. Ενίοτε και να ξεχνούν. Αν τις αφήσεις.
Ξέρουν και να παγιδεύουν βλέμματα, ξέρουν και πώς να παγώνουν το αίμα, ξέρουν και πώς να λυτρώνουν ζωές.
Και κυρίως, ξέρουν πώς να σε κάνουν σκλάβο στην υπέρτατη δύναμή τους.
Σ΄ αυτή τη δύναμη που κρύβεται στην ποσοτική τους ποιότητα…
«Μου έλειψες πολύ», «Χάρηκα πολύ που σε είδα», «Σ’ αγαπώ πολύ».
Και αυτό το «πολύ», που τα δίχτυα του μια ζωή θ’ απλώνει και θα σε κάνει να σπαρταράς από ανάγκη για οξυγόνο, βασιλιάς με στέμμα θα γίνεται, κάθε φορά, που από το στόμα του θα βγαίνει.
Ο πιο μεγάλος ψεύτης αυτό το επίρρημα και ας μένει το κοστούμι του πάντα ατσαλάκωτο.
Αυτό το «πολύ» το άτιμο, το αναθεματισμένο,  που κάνει τη φλόγα να ανάβει, κι ας μην υπάρχει εύφλεκτο υλικό, που κάνει τη σιωπή βροντή, κι ας μην έχει πέσει ούτε μία στάλα.
Που τίποτα δε σου υπόσχεται κι όμως εσύ ακούς τυμπανοκρουσίες.
Έτσι, γι’ αυτό το «τίποτα», που σε κλείνει στο πιο βαθύ σκοτάδι.
Γ’ αυτό το «τίποτα», που μια ζωή το «τα πάντα» θα γεννάει…

* «Ώσπου τέλος ένιωσα
κι ας πα’να μ’ έλεγαν τρελό
πως από ΄να τίποτα γίνεται ο Παράδεισος.»
Οδυσσέας Ελύτης

                                                                                             

Αγνοώντας επιδεικτικά...

Δε θα έρθει.
Μην κοιτάς έξω από το παράθυρο. Τράβα την κουρτίνα και έλα να ξαπλώσεις.
Δε θα έρθει σου λέω.
Κάτι θα του έτυχε. Ίσως μια δουλειά, ίσως να μη βρίσκει ταξί.
Ποιος ξέρει ;
Αλήθεια, δε θα έρθει.
Σβήσε το φως, με τυφλώνει.
Προσπάθησε να κοιμηθείς.
Δε θα έρθει.
Είναι αντικοινωνικός από τη φύση του, μην τον εξιδανικεύεις στα μάτια σου.
Σε αυτά τα μάτια ποτέ δε θα υπάρξει λογική και, όσο βαθειά κι αν τα κοιτάξω, πάντα θα βρίσκω λίγη αγάπη μέσα τους.
Όχι αγάπη για μένα.
Αγάπη από μένα για κάτι, που ούτε όνομα δε μπορώ να του δώσω.
Ή και απλή αγάπη.
Αγάπη σκέτη σαν πικρό καφέ.
Χωρίς κοσμητικά.
Κυρίως χωρίς κοσμητικά.
Γιατί να της δώσω όνομα;
Αυτό το κακό συνήθειο στα συναισθήματα να κολλάμε ταμπέλες…
Εγώ στην αγάπη μου μόνο ουσία θα δώσω, όχι όνομα.
Ναι, δε θα έρθει. Το άκουσα! Μη φωνάζεις!
Ή και μπορεί να έρθει.
Ας περιμένω λίγο ακόμη.
Μη φοβάσαι, δεν πέφτω από τα σύννεφα.
Τα τελευταία δύο χρόνια κάνω καθημερινά μαθήματα ασφαλούς πτήσης και ανώμαλης προσγείωσης.
Μια γρατζουνιά ακόμη.
Πρόσθεσέ τη στις ζημιές και κάνε μου το λογαριασμό.
Να ξέρω τι έχω να πληρώσω.
Κι ας μην κατάλαβα ποτέ πώς ξοδεύτηκα, έτσι, για ένα μάτσο υποθετικούς λόγους.
Εγώ έχω μάθει να τα πληρώνω τα μάτια που αγαπώ, ρε!
Να τα σπάω.
Και μετά να σπάω.
Δε θα έρθει.
Πηνελόπη σχίσε τα φουστάνια σου, ο Οδυσσέας σου δε θα φανεί.
Η δική σου σχεδία τσακίστηκε.
Αυτός, όμως, παίρνει όλα τα εύσημα.
Δε θα έρθει.
Άσε με να κοιτάξω άλλη μια φορά έξω από το παράθυρο.
Τα μάτια μου έμαθαν να γεννούν σκιές. Όχι από τρέλα.
Από ανάγκη.
Ανάγκη να μετατρέψω την υπόθεση σε κατάφαση.
Εάν έρθει…
Εάν ερχόταν…
Δε θα έρθει.
Μήπως ήρθε;
Α! όχι;

Με τα μάτια κλειστά (ή και ορθάνοιχτα...).

Εντάξει λοιπόν, θα σε λέω «έρωτα» από ‘δω και πέρα. Όχι πως είσαι δηλαδή. Σιγά μην είσαι, εδώ που τα λέμε. Απλώς, κάπως πρέπει να σε λέω.
Κι επειδή το δισύλλαβο όνομά σου βαρέθηκα να επαναλαμβάνω, θα σε ονομάσω έτσι για να μη βαρεθώ και σένα τον ίδιο στο τέλος-τέλος. Και αυτό, αλήθεια, δεν το θέλω καθόλου. Είναι, βλέπεις, που σε έχω συνδυάσει με τη χροιά της φωνής σου και εάν με κάνεις να χάσω αυτή τη μαγεία που αισθάνομαι, όταν κλείνω τα μάτια και σε ακούω να μιλάς, αλήθεια, θα υποφέρω.
Κι όχι για σένα, φίλε μου.
Όχι.
Γιατί ξέρω τι κρυφο-ψωνάρα είσαι και πως θα το πάρεις επάνω σου, εάν δεν το διευκρινίσω.
Θα υποφέρω για μένα και μόνο, που τα βράδια απλά θα πέφτω για ύπνο. Απλά για ύπνο και πριν από αυτό τίποτε άλλο. Ούτε βόλτες θα πηγαίνουμε, ούτε αγκαλιά θα με παίρνεις, ούτε θα σου κάνω νάζια.
Τίποτε.
Και τα πρωινά, αφού ξυπνήσω, πάλι τίποτε. Και αυτό το «τίποτε», φίλε μου, δε θα σε αφήσω να μου το προσφέρεις. Γιατί είναι ωραίο, ρε γαμώτο, να μου δίνεις φιλιά κι ας είναι μόνο στα όνειρά μου ξανά. Και το ακόμη πιο ωραίο είναι πως εσύ δεν ξέρεις τίποτε.
Μόνη μου σε έχω, μόνη μου αγκαλιαζόμαστε.
Και έτσι, σε έχω μόνο εγώ.
Ή και μόνη εγώ.
Δεν ξέρω.
Μπερδεύτηκα.
Γαμώτο. Γαμώτο. Γαμώτο.
Εάν το πω άλλη μία, μπορεί και ως δια μαγείας να εμφανιστείς μπροστά μου και να μου πεις πως είσαι ερωτευμένος μαζί μου. Πως άφησες αυτήν την ξεΐγκλωτη . Να μου πεις να κλείσω τα μάτια για να με φιλήσεις κι εγώ να χαμογελάσω στάζοντας μέλι και ανυπομονησία. Θα είμαστε έξω και θα κάνει κρύο. Θα σου πω πως κρυώνω και θα με πάρεις αγκαλιά για να ζεσταθώ.
Ναι, τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί και να με πάρεις αγκαλιά.
Που είχα μείνει;
Α! ναι! Στην αγκαλιά.
Μετά μπορεί να πάρουμε ταξί και να πάμε σπίτι μου. Όχι στο δικό σου. Το δικό μου θα είναι πιο κοντά. Και εκεί να με πάρεις ξανά αγκαλιά. Κι έτσι, αμέσως- αμέσως, θα έχω να μετράω από εσένα δύο στο σύνολο.
Και μετά, θα σε κρεμάσω μαζί με τα αριστεία μου και το μετάλλιο του μπάσκετ στον τοίχο.
Και μετά θα μετράω κάθε σου αγκαλιά.
Και μετά θα σε αγαπήσω.
Και θα αρχίσω να χρησιμοποιώ κτητικές αντωνυμίες. Αυτές που σημαίνουν «δικός μου». Μόνο δικός μου.
Κατά- δικός μου εσύ, κατάδικός σου εγώ. Στα δεσμά σου, αγόρι μου.
Στα δεσμά που κρύβει το «μου» και το «μας».
Και μετά θα σε πω «έρωτά ΜΟΥ».
Γαμώτο!
Κοίτα.
Δεν εμφανίστηκες τελικά. Δεν πειράζει. Νύσταξα.
Καληνύχτα (μου).

Αμήν.

Δεν ξέρω τι κάνω, δεν ξέρω που πάω, δεν ξέρω που είμαι, δεν ξέρω τι είμαι, δεν ξέρω γιατί γράφω. Ή μάλλον, ψέματα, αυτό το τελευταίο το ξέρω, αυτό το τελευταίο είναι το μόνο που ξέρω γιατί η απάντηση είναι εύκολη:‘Για να μη χάσω κάθε ψίχουλο αντοχής ,που μου έχει απομείνει’. Ξέρω ,ότι θα τα διαβάζω στο τέλος και θα θέλω να πατήσω το backspace για να μην τα ξαναδιαβάσω ποτέ και κυρίως για να μην κάνω το λάθος να τα μοιραστώ με κανέναν.
Βλέπεις, ακόμη και τον εαυτό μου έπεισα πως είμαι δυνατή.
Υπόσχομαι. Αυτήν τη φορά δε θα το κάνω.
Υπόσχομαι. Αυτήν τη φορά έχω ανάγκη να μην το κάνω.
Υπόσχεση. Άλλη μια γελοία υπόσχεση. Εάν τις έγραφα σε χαρτί θα είχα εκδώσει τόμο.
Ίσως , όμως, με αυτές να παίρνω μικρές παρατάσεις ζωής.
Ή και μικρές παρατάσεις θανάτου.
Όλη μου η ζωή μια υπόσχεση.
‘Υπόσχομαι πως θα χαμογελάω πιο πολύ, υπόσχομαι πως θα ανοίγομαι πιο πολύ, υπόσχομαι πως θα αδυνατίσω, υπόσχομαι πως θα προσπαθήσω να μου αρέσει η σχολή μου, υπόσχομαι πως θα προσπαθήσω να βρω λίγο χρώμα, υπόσχομαι πως θα βάλω τους κανόνες μου, υπόσχομαι πως θα ζήσω καλά με τους ήδη υπάρχοντες κανόνες, υπόσχομαι να μην ξανακυλήσω.. Υπόσχομαι.. Υπόσχομαι πως θα προσπαθήσω..’
Το χειρότερο είναι ότι έπαψα να πιστεύω. Στις υποσχέσεις τις δικές μου, των άλλων, στη δύναμή μου, στην αντοχή μου.
Κάποτε είχα κάτι. Κάποτε είχα κάποιους. Τώρα δεν έχω τίποτε. Τώρα δεν έχω κανέναν.
«Θα μείνεις μόνη σου στο τέλος με αυτά που κάνεις» μου είχε πει πριν καιρό η Ανατολή για να με πειράξει μετά από κάποιον τσακωμό μας. Και η φράση της αυτή με έχει στοιχειώσει σαν την πιο βαριά κατάρα. Βλέπεις, φίλε μου, τη μοναξιά πάντοτε την αναζητούσα ως καταφύγιο ,αλλά ,τώρα που μόνο αδιέξοδος μονόδρομος οδηγεί σε αυτήν, έγινε θηλιά.Και με πνίγει κάθε νύχτα και πιο πολύ. Και με βουτάει στο βυθό κάθε λεπτό και πιο βαθειά. Και μου μετράει τους παλμούς κάθε δευτερόλεπτο και πιο γρήγορα.
Και με πεθαίνει κάθε μέρα και πιο αργά.
Μέχρι το τέλος.
Αυτό υπόσχομαι πως θα το βάλω ΕΓΩ.







Υ.Γ: «Θα μείνεις μόνη σου στο τέλος με αυτά που κάνεις» μου είχε πει πριν καιρό η Ανατολή για να με πειράξει μετά από κάποιον τσακωμό μας.

j'y suis jamais allé..

Καλησπέρα.
Επέστρεψα.
Ναι,τα κατάφερα.
Δηλαδή δεν τα κατάφερα ακριβώς, ‘καταφέρθηκε’ από μόνο του και για να πω την αλήθεια και μόνον την αλήθεια χωρίς φόβο και πάθος, δεν επέστρεψα ακριβώς. Βλέπεις ποτέ ξανά η ψυχή δε συμβίωσε δια αλληλογραφίας με το σώμα με διαφορά τόσων χιλιομέτρων αναστεναγμών και φρεσκοβαμμένων αναμνήσεων.

Καλησπέρα.
Επέστρεψα.
Δεν ξέρω εάν σε ενδιαφέρει. Εγώ απλώς το αναφέρω για να δηλώσω εμπράκτως ΑΠΟΥΣΑ από το εδώ. Ποτέ ξανά η παρουσία μου δεν υπήρξε τόσο κενή σκοπού και κυρίως τόσο κενή παρουσίας, γιατί ακόμη κι αν ψάχνω 1000 τρόπους για να την προβάλω ζωντανά στις οθόνες των άλλων, η δική μου οθόνη συντονίζεται μόνο σε privé συχνότητα.
Επέστρεψα λοιπόν, μεγαλοπρεπώς, όπως πάντα, πάτησα στο μαύρο χαλί και έφαγα στα σκουριασμένα κουτάλια, άρχισα τις βροχόλουστες βόλτες με το τρόλλεϋ και τη συλλογή κομπλιμέντων από τους περαστικούς.

Καλησπέρα.
Επέστρεψα.
Και το λέω απλώς για να το θυμάμαι που και που εγώ και μόνο εγώ, αφού κάνεις άλλος δε φαίνεται να ενδιαφέρεται ή μάλλον να αντιλαμβάνεται την επιστροφή μου. Βλέπεις, είμαστε φίλες με τις φίλες μας μέχρι να βρουν γκόμενο και κυρίως στο διάστημα μεταξύ του χωρισμού με τον προαναφερθέντα γκόμενο και της ευρέσεως νέου. Φυσικά, μετά ξανά προς τη δόξα τραβούν τα μηνύματα στους ιντερνετότοιχους, που βρωμάνε εξ αποστάσεως άπειρων χιλιομέτρων άρωμα Ιούδα και τα sms, που στάζουν αγάπη και μια δόση καβάτζας για τον επόμενο χωρισμό. Στο μεν πρώτο διάστημα, το ταξίδι σου των δύο ημερών ισοδυναμεί με τιμωρία στην κόλαση της ανυπαρξίας ώμου δεκτικού στα δάκρυα, στο δε δεύτερο, όταν τις ενημερώνεις για την επιστροφή σου, δε θυμούνται καν πως έχει υπάρξει αναχώρηση.

Καλησπέρα. Μην τρομάζεις. Δεν επέστρεψα ποτέ.
Ψέματα είπα πριν.
Αλήθεια, δεν επέστρεψα. Έμεινα τελικά.
Έμεινα για να μετανιώσω για κάθε επιστροφή.
Έμεινα για να σκίσω σε τρισεκατομμύρια κομμάτια όλα τα εισιτήρια του γυρισμού και να τα πετάξω απ’ το μπαλκόνι για να γεμίσει η πόλη επιστροφές και να με πείσει από μόνη της η καρδιά πως πρέπει να ακολουθήσω τα σημάδια.

Θέλω κάποια στιγμή να μάθω να πετάω με μάτια ανοιχτά πάνω απ’ όλα τα κομμάτια μου και με ένα άγγιγμα να τα ενώνω. Να την κάνω σημαία την πρώην μοναξιά μου με κεντημένο αστέρι και ήλιο κατακόκκινο.
Θέλω κάποτε να ρίξω πάνω μου την αστερόσκονη, που έχω τυλιγμένη μες στο αλουμινόχαρτο και να μη ντραπώ να βγω ως το περίπτερο έτσι πνιγμένη στο "λαμέ".
Θέλω μια νύχτα να βγω κρυφά απ’ το σπίτι με τις πιζάμες, να πάρω μια τεράστια γυάλινη σκάλα και να ανέβω στο φεγγάρι.
Θέλω μια μέρα να μη με ενδιαφέρει, εάν θα γλιστρήσει και θα σπάσει η σκάλα.
Θέλω μια μέρα να μη με ενδιαφέρουν τα κατεβάσματα.
Θέλω μια μέρα το "τίποτα" να σημαίνει τα "πάντα".
Θέλω μια μέρα να κλείνω τα μάτια και απλώς να φαντάζομαι, όχι άλλο να θυμάμαι.
Θέλω μια νύχτα έστω ένα αστέρι να ακούσει την ευχή μου.
Θέλω μια μέρα να μη θέλω τίποτα.

Καληνύχτα.
Μη φοβάσαι.
Για πάντα θα επιστρέφω.

..τα μεθυσμένα καλοκαίρια για σένα πέφτουνε τ`αστέρια σε μια καρδιά..

αυγουστος

διακοπες

καλαματα

διακοπες

οχι νεφος

οχι τεραστιοι δρομοι

καλαματα

διακοπες

μυρωδια μαμακιλας

φρεσκο νεκταρινι

τα καλαμαρακια που δεν καταφεραμε να φαμε με την ιωαννα

διακοπες

'εξις'

'εξις'

'εξις'

εξις δευετερα φυσις

κυριολεκτικα

μεταφορικα

και τα δυο

διακοπες

ανασα

απνια

δυσπνια

διακοπες

θαλασσα

φορεμα-μαγιω

γοργονα

φοινικουντα

διακοπες

παλιοι φιλοι

που σμιγουν

και υστερα ξαναχανονται

φως

και μετα

σκοταδι

ξανα

διακοπες

εξω

συνεχεια

ολη μερα

εξω

τι να βαλω;

αυτο;

ή μηπως αυτο;

τι λες για αυτο;

δεν εχω πολλες επιλογες

τι να βαλω;

δε θα βγω

δεν εχω επιλογες

ποτε δεν ειχα

κι ας νομιζα αλλα

διακοπες

διακοπες

διακοπες απο τι;

απ'τις διακοπες;

κατι ειναι κι αυτο

camping

γιαουρτι ροδακινο

παπουτσακια

κουνουπια

κλεμμενη γαλοπουλα

εφοδια

ντοριτος

καλοκαιρι

γεννεθλια

χαμενα γεννεθλια

κι αυτα;

και αυτα

διακοπες

φιλοι

φιλοι;

ισως

διακοπες

ραδιοφωνο

ελπιδα

αποκαϊδια

μια απο τα συνηθισμενα

ice tea

συναυλιες

παραστασεις

25/08/2010

λαθη

λαθος

μεγαλο

τεραστιο

ή ισως και σωστο

μπα

λαθος

και

παλι

λαθος

τερατωδες

ζωη

θανατος

αληθεια

χαζομαρα

πατεριτσα

μπουκαλια νερο

whats up

διαβασμα

ελαχιστο

θεια δικη

ποστερ

στιχοι

βραχιολι γιωτας

πανσεληνος

διακοπες

διακοπες

καλαματα

τελος

αθηνα

καλαματα

ΑΘΗΝΑ

ισως

ΟΧΙ

αγαπη

ΑΝΤΟΧΗ

ποση ακομη;

πολλη

μεχρι

να γινουμε

αγγελοι

ας μεινουμε

με γρατζουνιες..

this is the end...(?)

..με χερια ανοιχτα θα παραδωσουμε τα ονειρα μας τα κλεμμενα
κι αν θελει η καρδια να μετανιωσουμε,το λεν' τα ματια τα κλαμενα..

















θεσσαλονικη..